Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει

από τους "Ελεύθερους Πολιορκημένους" Διονύσιος Σολωμός. ( Β' σχεδίασμα )


I 

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει· 

λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί, κι η μάνα το ζηλεύει. 

Τα μάτια η πείνα εμαύρισε· στα μάτια η μάνα μνέει· 

στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα καί κλαίει: 

«Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ' έχω γω στο χέρι; 

οπού συ μού ΄γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει». 

II 

Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν καί γελούνε, 

κι όσ' άνθια βγαίνουν και καρποί τόσ' άρματα σε κλειούνε. 

Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει, 
και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι, 
π' ολονυχτίς εσύσμιξε με τ' ουρανού τα κάλλη. 

Και μες στης λίμνης τα νερά, όπ' έφθασε μ' ασπούδα, 
έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα, 

που ευώδιασε τον ύπνο της μεσα στον άγριο κρίνο· 
το σκουληκάκι βρίσκεται σ' ώρα γλυκειά κι εκείνο. 

Μάγεμα η φύσις κι όνειρο στην ομορφιά και χάρη· 
η μαύρη πέτρα ολόχρυση καί το ξερό χορτάρι. 

Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κρένει: 
«Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει».



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου