καιρός είναι να τους γυρίσουμε όλους τους φόβους μας πίσω

ας το πιστέψουμε: μπορούμε να τους φοβίσουμε και εμείς !

οο

Bond of union. M. C. Escher

Μεγαλώνουμε με τους φόβους μας. 
Μαζί με τα χρόνια μας μάλλον αυξάνονται κι αυτοί-αυξάνονται και μεγεθύνονται. Μερικοί από αυτούς μας φαίνονται τόσο μόνιμοι που μας κάνουν να πιστεύουμε πως γεννηθήκαμε μαζί τους. Πλάνη είναι, μια από τις πολλές πλάνες που πλάθουν η εξοικείωση και η συνήθεια.

Πρωτογενής είναι μόνο ο τρόμος που έχει και περιορισμένη διάρκεια, συνήθως μικρή. Οι φόβοι διδάσκονται  και έχουν διάρκεια, πολλές φορές συνοδεύουν ολόκληρη ζωή. Διδάσκονται με την πρώτη κουταλιά κυριολεκτικά, τότε που αν δεν κατέβει, θα έρθει ο δράκος, ο μπαμπούλας, ο αστυνόμος, κάποιος "κακός" θα βρεθεί πρόχειρος για να έρθει. Κι αν ακόμα η οικογένεια αρνηθεί να παίξει παιγνίδια φόβου, ακολουθεί μια ολόκληρη κοινωνία για να μας μάθει το φόβο. Οι φόβοι στην αρχή είναι απλοί. Μια σκιά δένδρου στο παιδικό δωμάτιο που κάποιος της έδωσε άλλο ρόλο, τα μαθηματικά της επόμενης, η αυστηρή δασκάλα της Μουσικής, τέτοια πράγματα. Τώρα πια όλα τούτα είναι χαμένα μέσα σε ευτράπελες διηγήσεις για τα παιδικά μας χρόνια-οι φόβοι μας είναι πολύ πιο σύνθετοι και η ζωή μας το ίδιο.

Αν βγούμε από τον προσωπικό μας μικρόκοσμο θα δούμε πως δεν είμαστε η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Οι φόβοι φωλιάζουν παντού και στήριζαν εξουσίες από την εποχή των δούλων. Στις μέρες που ζούμε η ενεργοποίηση των φοβικών μας ανακλαστικών είναι προτεραιότητα για την κυβέρνηση του ΔΝΤ. Μόλις πριν λίγες μέρες αφού μας είπαν τζαμπατζήδες (ποιοι, ποιούς ;) απείλησαν με αυστηρότερες κυρώσεις όσους δεν πληρώνουν τα χαράτσια τους. Κάθε σκέψη ή κίνηση ανυπακοής το πρώτο ανάχωμα που πρέπει να συναντήσει είναι ο φόβος. Ο φόβος της τιμωρίας, της απόλυσης, μιας ζωής χειρότερης (πόσο άραγε ;) συντηρούν και τρέφουν τους δυνάστες μας. 

Ως πότε άραγε;

Για να το μάθουμε πρέπει πρώτα να διαλύσουμε όλους τους φόβους που μας φόρτωσαν-να τους γυρίσουμε πίσω. Όσοι το έκαναν και το κάνουν δεν έχουν κάτι το ξεχωριστό, καθημερινοί θνητοί σαν και εμάς είναι. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως όλοι οι φόβοι είναι σαν την σκιά στο παιδικό δωμάτιο που την έκανε το δένδρο, ο δρόμος μας θα είναι πλέον ανοιχτός. Τότε οι φόβοι μας θα γίνουν φόβοι τους, και ανάμεσα στις άλλες ομορφιές που θα ζήσουμε θα απολαύσουμε και την έξοχη εικόνα του φοβισμένου πραιτοριανού. 

Προς το παρόν τη βλέπουμε μόνο σε ντοκιμαντέρ.

Γιατί να μην την απολαύσουμε και δια ζώσης ;

"..Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος. Όμως θα ήταν νόστιμο να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο ή θάνατο να δώσω σ’ ένα μοναχό μ’ ένα χτύπημα του αυτιού. Θα ‘ταν ωραίο να πηγαίνω στους δρόμους μ’ ένα μαχαίρι πράσινο και βγάζοντας κραυγές ως να πεθάνω από το κρύο. Δεν θέλω άλλο να ‘μαι ρίζα μες στις καταχνιές, αβέβαιος, απλωμένος, τρέμοντας από όνειρο, προς τα κάτω, στα μουσκεμένα έντερα της γης, απορροφημένος, σκεπτικός, τρώγοντας κάθε μέρα. Δεν θέλω για μένα τόσες δυστυχίες. Δεν θέλω να συνεχίσω από ρίζα κι από τάφο, από υπόγειο μόνος, από κελάρι με νεκρούς, κοκαλωμένος, να πεθαίνω από πόνο."

απόσπασμα από το "WALKING AROUND"  (Πάμπλο Νερούδα)

"Φόβος : ο δούρειος ίππος της εξουσίας" 
Το κείμενο αυτό είναι η συμμετοχή των "καλωδίων" στη μέρα δράσης κατά του φόβου, όπου συμμετέχουν και δεκάδες άλλα ιστολόγια. 
Δείτε περισσότερα εδώ.

"Κι έτσι δεν ξέρω ποιος είμαι, δεν ξέρω πόσοι είμαι ή είμαστε.."

είμαστε πολλοί.  (Pablo Neruda)

"Ascending and Descending". Λιθογραφία του M. C. Escher, 1960

Από τους τόσους ανθρώπους που είμαι,

που είμαστε

κανέναν δεν μπορώ να βρω:

μου χάνονται κάτω από τα ρούχα

φύγανε γι' άλλη πολιτεία.

Όταν το κάθε τι έχει ετοιμαστεί

για να δείξω έξυπνος

ο ανόητος που κρύβεται μέσα μου

παίρνει το λόγο στο στόμα μου.

Άλλες φορές με παίρνει ο ύπνος

ενώ βρίσκομαι με την εκλεκτή κοινωνία,

κι όταν γυρεύω μέσα μου τον τολμηρό

ένας δειλός που δεν τον ξέρω

τρέχει με το σκελετό μου να πάρει

χίλιες αβρές προφυλάξεις.

Όταν καίγεται ένα ευυπόληπτο σπίτι

αντί για τον πυροσβέστη που φωνάζω

σπεύδει ο εμπρηστής,

κι αυτός είμαι εγώ. Δεν έχω γιατρειά.

Τι πρέπει να κάνω για να περισυλλέγω;

Πώς μπορώ να επανορθωθώ;

Όλα τα βιβλία που διαβάζω,

υμνολογούν λαμπρούς ήρωες,

πάντα βέβαιους για τον εαυτό τους:

πεθαίνω για δαύτους από ζήλεια

και στις ταινίες με ανέμους και σφαίρες

λιώνω από φθόνο για τον καβαλάρη,

κάθομαι και θαυμάζω το άλογο.

Αλλά μόλις ζητήσω του απτόητου να βγει,

μου ξεφυτρώνει ένας γεροτεμπέλης.

Κι έτσι δεν ξέρω ποιος είμαι,

δεν ξέρω πόσοι είμαι ή είμαστε,

θα μ' άρεσε να πατήσω ένα κουμπί

και να βγάλω το εμένα το αληθινό

γιατί αν με χρειάζομαι δεν πρέπει να με εξαφανίσω.

Ενόσο γράφω είμαι απών,

κι όταν επιστρέψω έχω κι όλας φύγει:

πάω να δω αν και στους άλλους ανθρώπους

συμβαίνει αυτό που συμβαίνει σε μένα,

αν είναι τόσοι όπως είμαι γω,

αν μοιάζουν με τους εαυτούς τους,

κι όταν θα το 'χω εξακριβώσει,

θα μάθω τόσο καλά τα πράματα

που για να εξηγήσω τα προβλήματα μου

θα σας μιλώ για γεωγραφία.

(ποίημα που διάβασα πρώτη φορά πρόσφατα σε ανάρτηση των "Γεφυριστών")

σχετικοί σύνδεσμοι:

• "Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας.."
• "...θα ήταν νόστιμο να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο"
• είμαστε πολλοί (από το Γεφυρισμοί)
• Τhe Official M.C.Escher Website

"...θα ήταν νόστιμο να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο"

WALKING AROUND  (Πάμπλο Νερούδα)

Pablo Neruda (1904-1971)

Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος.

Συμβαίνει πως μπαίνω σε ραφτάδικα και σινεμάδες

μαραμένος, αδιαπέραστος, σαν ένας κύκνος από τσόχα

πλέοντας σ’ ένα νερό από καταγωγή και στάχτη.

Η οσμή από τα κομμωτήρια με κάνει να κλαίω με κραυγές.

Μονάχα θέλω μια ξεκούραση από πέτρες ή από μαλλί,

μονάχα θέλω να μη βλέπω καταστήματα και κήπους,

ούτε εμπορικά, διόπτρες, κι ασανσέρ.

Συμβαίνει πως κουράζομαι απ’ τα πόδια και τα νύχια μου

κι απ’ τα μαλλιά και τη σκιά μου.

Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος.

Όμως θα ήταν νόστιμο

να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο

ή θάνατο να δώσω σ’ ένα μοναχό μ’ ένα χτύπημα του αυτιού.

Θα ‘ταν ωραίο

να πηγαίνω στους δρόμους μ’ ένα μαχαίρι πράσινο

και βγάζοντας κραυγές ως να πεθάνω από το κρύο.

Δεν θέλω άλλο να ‘μαι ρίζα μες στις καταχνιές,

αβέβαιος, απλωμένος, τρέμοντας από όνειρο,

προς τα κάτω, στα μουσκεμένα έντερα της γης,

απορροφημένος, σκεπτικός, τρώγοντας κάθε μέρα.

Δεν θέλω για μένα τόσες δυστυχίες.

Δεν θέλω να συνεχίσω από ρίζα κι από τάφο,

από υπόγειο μόνος, από κελάρι με νεκρούς,

κοκαλωμένος, να πεθαίνω από πόνο.

Γι αυτό η Δευτέρα καίγεται σαν το πετρέλαιο

όταν με βλέπει να ‘ρχομαι με πρόσωπο από φυλακή,

κι ουρλιάζει στο πέρασμά της σαν μια ρόδα πληγωμένη,

και κάνει βήματα από ζεστό αίμα προς τη νύχτα.

Και με σπρώχνει σε κάποιες γωνιές, σε κάποια υγρά σπίτια,

σε νοσοκομεία όπου τα οστά βγαίνουν στο παράθυρο,

σε κάποια παπουτσάδικα με οσμή από ξύδι,

σε δρόμους φοβερούς σαν ουλές.

Υπάρχουνε πουλιά σε χρώμα από θειάφι και τρομεροί απροορισμοί

κρεμασμένοι από τις πόρτες των σπιτιών που μισώ,

υπάρχουν οδοντοστοιχίες ξεχασμένες σε μια καφετιέρα,

υπάρχουνε καθρέφτες

που θα ‘πρεπε να κλαίγανε από ντροπή και φόβο,

υπάρχουνε ομπρέλες σ’ όλα τα μέρη, και δηλητήρια, κι υποχρεώσεις.

Εγώ περνάω με ηρεμία, με μάτια, με παπούτσια,

με μανία, με λησμονιά,

περνάω, διασχίζοντας γραφεία και μαγαζιά ορθοπεδικής,

και αυλές όπου υπάρχουν ρούχα κρεμασμένα απόνα σύρμα:

σώβρακα, πετσέτες και πουκάμισα που κλαίνε

αργά βρώμικα δάκρυα.

Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης (ο ίδιος έγραψε και το παρακάτω κείμενο):

"Μια από τις δραστικότερες ως προς τη διάρκεια συλλογές του Νερούδα είναι και η αμετάφραστη στα ελληνικά “Παραμονή στη γη”. Από εκεί και αυτό το ποίημα το πιο φημισμένο. Ο Νερούδα έχει εκδόσει τα Είκοσι Ερωτικά αλλά μετέωρος βιοποριστικά, μετά την άρνηση της Αλμπερτίνας Ασόκαρ να τον παντρευτεί, φεύγει πρόξενος στη Μπατάβια. Στα χρόνια που μένει εκεί περνάει τη μεγαλύτερη ίσως κρίση στη ζωή του. Αντιμετράει ως τις πιο σκοτεινές του ρίζες την ίδια του τη δυνατότητα να είναι ποιητής. Το προϊόν είναι αυτό το βιβλίο κι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά ποιήματα του κλίματός του είναι και το συγκεκριμένο. Το βιβλίο μας δίνει μια εικόνα του Νερούδα που δεν έχει καμία σχέση με την γνωστή στην Ελλάδα ποίησή του."