Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

καιρός είναι να τους γυρίσουμε όλους τους φόβους μας πίσω

ας το πιστέψουμε: μπορούμε να τους φοβίσουμε και εμείς !
οο

























Bond of union. M. C. Escher

Μεγαλώνουμε με τους φόβους μας. 
Μαζί με τα χρόνια μας μάλλον αυξάνονται κι αυτοί-αυξάνονται και μεγεθύνονται. Μερικοί από αυτούς μας φαίνονται τόσο μόνιμοι που μας κάνουν να πιστεύουμε πως γεννηθήκαμε μαζί τους. Πλάνη είναι, μια από τις πολλές πλάνες που πλάθουν η εξοικείωση και η συνήθεια.

Πρωτογενής είναι μόνο ο τρόμος που έχει και περιορισμένη διάρκεια, συνήθως μικρή. Οι φόβοι διδάσκονται  και έχουν διάρκεια, πολλές φορές συνοδεύουν ολόκληρη ζωή. Διδάσκονται με την πρώτη κουταλιά κυριολεκτικά, τότε που αν δεν κατέβει, θα έρθει ο δράκος, ο μπαμπούλας, ο αστυνόμος, κάποιος "κακός" θα βρεθεί πρόχειρος για να έρθει. Κι αν ακόμα η οικογένεια αρνηθεί να παίξει παιγνίδια φόβου, ακολουθεί μια ολόκληρη κοινωνία για να μας μάθει το φόβο. Οι φόβοι στην αρχή είναι απλοί. Μια σκιά δένδρου στο παιδικό δωμάτιο που κάποιος της έδωσε άλλο ρόλο, τα μαθηματικά της επόμενης, η αυστηρή δασκάλα της Μουσικής, τέτοια πράγματα. Τώρα πια όλα τούτα είναι χαμένα μέσα σε ευτράπελες διηγήσεις για τα παιδικά μας χρόνια-οι φόβοι μας είναι πολύ πιο σύνθετοι και η ζωή μας το ίδιο.

Αν βγούμε από τον προσωπικό μας μικρόκοσμο θα δούμε πως δεν είμαστε η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Οι φόβοι φωλιάζουν παντού και στήριζαν εξουσίες από την εποχή των δούλων. Στις μέρες που ζούμε η ενεργοποίηση των φοβικών μας ανακλαστικών είναι προτεραιότητα για την κυβέρνηση του ΔΝΤ. Μόλις πριν λίγες μέρες αφού μας είπαν τζαμπατζήδες (ποιοι, ποιούς ;) απείλησαν με αυστηρότερες κυρώσεις όσους δεν πληρώνουν τα χαράτσια τους. Κάθε σκέψη ή κίνηση ανυπακοής το πρώτο ανάχωμα που πρέπει να συναντήσει είναι ο φόβος. Ο φόβος της τιμωρίας, της απόλυσης, μιας ζωής χειρότερης (πόσο άραγε ;) συντηρούν και τρέφουν τους δυνάστες μας. 
Ως πότε άραγε;

Για να το μάθουμε πρέπει πρώτα να διαλύσουμε όλους τους φόβους που μας φόρτωσαν-να τους γυρίσουμε πίσω. Όσοι το έκαναν και το κάνουν δεν έχουν κάτι το ξεχωριστό, καθημερινοί θνητοί σαν και εμάς είναι. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως όλοι οι φόβοι είναι σαν την σκιά στο παιδικό δωμάτιο που την έκανε το δένδρο, ο δρόμος μας θα είναι πλέον ανοιχτός. Τότε οι φόβοι μας θα γίνουν φόβοι τους, και ανάμεσα στις άλλες ομορφιές που θα ζήσουμε θα απολαύσουμε και την έξοχη εικόνα του φοβισμένου πραιτοριανού. 

Προς το παρόν τη βλέπουμε μόνο σε ντοκιμαντέρ.
Γιατί να μην την απολαύσουμε και δια ζώσης ;

"..Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος. Όμως θα ήταν νόστιμο να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο ή θάνατο να δώσω σ’ ένα μοναχό μ’ ένα χτύπημα του αυτιού. Θα ‘ταν ωραίο να πηγαίνω στους δρόμους μ’ ένα μαχαίρι πράσινο και βγάζοντας κραυγές ως να πεθάνω από το κρύο. Δεν θέλω άλλο να ‘μαι ρίζα μες στις καταχνιές, αβέβαιος, απλωμένος, τρέμοντας από όνειρο, προς τα κάτω, στα μουσκεμένα έντερα της γης, απορροφημένος, σκεπτικός, τρώγοντας κάθε μέρα. Δεν θέλω για μένα τόσες δυστυχίες. Δεν θέλω να συνεχίσω από ρίζα κι από τάφο, από υπόγειο μόνος, από κελάρι με νεκρούς, κοκαλωμένος, να πεθαίνω από πόνο."

"Φόβος : ο δούρειος ίππος της εξουσίας
Το κείμενο αυτό είναι η συμμετοχή των "καλωδίων" στη μέρα δράσης κατά του φόβου, όπου συμμετέχουν και δεκάδες άλλα ιστολόγια. 
Δείτε περισσότερα εδώ.

8 σχόλια:

  1. Σύντομο και εύστοχο χτύπημα κατευθείαν στην καρδιά του κτήνους.
    Πολύ καλό!

    Μια συν-βλόγερ σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. καλημέρα ομορφο και ....ζουμερό που θα πάει θa ΦΟΒΗΘΕΙ.....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό που όχι μόνον θα τους φοβίσει, αλλά θα "γεμίσει" το πορτοφόλι τους τρόμο, είναι όταν θα πάψουμε να συμμετέχουμε (λίγο-λίγο, μέρα με την ημέρα) στις κοινωνικές τους δομές.

    Ας ξεκινήσουμε να ασχολούμαστε μ' εμάς, τις ζωές μας, το σήμερα !

    Να υπονομεύσουμε το τρόπο ζωής που μας επέβαλλαν και να ζήσουμε ελεύθεροι ...

    Καλημέρα σας ! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μια εξαιρετική ιδέα με ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ αποτελέσματα.
    Συγχαρητήρια σε όλους σας και πάντα τέτοια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Υπάρχουν φορές που δεν χρειάζονται πολλά πολλά.
    Η αλληγορία με τη σκιά του δέντρου στο δωμάτιο είναι αρκούντως εξοντωτική.
    Απλά υπέροχο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητοί συν-βλόγερ σας ευχαριστώ όλους για ό,τι μοιραστήκαμε.
    Ιδιαίτερες οι ευχαριστίες μου προς όσους τράβηξαν περισσότερο κουπί για να φτάσουμε μέχρι τις 7/2-και όσους μπήκαν στον κόπο να διαβάσουν και να σχολιάσουν αυτές τις γραμμές.
    Μοιραστήκαμε μια έξοχη εμπειρία, που τα αποτελέσματα και το βεληνεκές της ξεπέρασαν σίγουρα τις προσδοκίες μας.
    Η διαχείριση του μέλλοντος αυτής της δράσης, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν πρέπει να περιορισθεί σ' ένα μπανεράκι με λινκ στα βλογ μας.
    Προσωπικά με φτιάχνουν αυτές οι συλλογικές δράσεις και είμαι έτοιμος να ξαναδηλώσω παρών όταν...

    Καλή αντάμωση σε ανώτερα -:)

    ΥΓ. Διάβασα τα περισσότερα ποστ σας και συνεχίζω την ανάγνωση-βγήκαμε και πολλοί, ζωή να 'χουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή