Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

Δε θέλω (και εγώ) να το πάρει η Γερμανία

για να μάθει και αυτή πώς είναι να το χάνεις ενώ είσαι καλύτερος.
Στη φωτογραφία Ο Νέεσκενς με εύστοχο χτύπημα πέναλτι ανοίγει το σκορ στο πρώτο λεπτό του τελικού του Μονάχου το 1974. Οι Ολλανδοί άνοιξαν το σκορ χωρίς οι Γερμανοί να αγγίξουν την μπάλα. Την άλλαξαν 14 φορές μεταξύ τους πριν ο Κρόιφ κερδίσει το πέναλτι.

Όμως στο τέλος θα κερδίσουν οι Γερμανοί με 2-1 μόλο που στο δεύτερο ημίχρονο η παρέα του Κρόιφ ζωγράφιζε. Αυτή η Ολλανδία που δίδαξε στον πλανήτη το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο είχε την ατυχία να ξαναπαίξει τελικό με διοργανώτρια χώρα. Το ΄78 στην Αργεντινή χωρίς τον Κρόιφ στην αποστολή της. Ήττα πάλι με 1-3 στην παράταση, και η προσωνυμία: "Βασίλισσα χωρίς στέμμα" την συνοδεύει από τότε. Μήπως η ιστορία της χρωστά να το φορέσει φέτος, εναντίον των καλύτερων της αυτή τη φορά Γερμανών;
Γιατί όχι;

Άλλη μια ποδοσφαιρική ιστορία με Γερμανούς, απ' αυτές που ανάγκασαν τον Γκάρι Λίνεκερ να διατυπώσει το διάσημο ορισμό για το σπορ: «το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που παίζεται από 22 ανθρώπους που τρέχουν τριγύρω, κλωτσάνε την μπάλα, με έναν διαιτητή που κάνει μερικά λάθη και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί». Άλλη μια "Βασίλισσα χωρίς στέμμα" μετά την Ουγγαρία του '54 που κατά σύμπτωση και αυτή από τους Γερμανούς έχασε...

Το "όπιο των λαών" ή "βασιλιάς των σπορ" ή όπως αλλιώς προτιμάτε να το λέτε, έχει μπει για τα καλά στη ζωή μας αυτές τις μέρες. Ας ξεχάσουμε τις αναλύσεις  που συνοδεύουν το φαινόμενο και ας ζήσουμε για λίγο με το θέαμα και το "τζέρτζελο" που μας προσφέρει χωρίς περιττές ενοχές. Ένα διάλειμμα είναι μόνο στη μιζέρια μας και ύστερα πάλι τα κεφάλια μέσα. Μια ευκαιρία να γίνουμε για λίγο παιδιά και έφηβοι και να "καφρίσουμε" με ελαφρυντικά.

Ο  Νίκος Σαραντάκος έγραψε στο blog του "οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία" ένα πολύ όμορφο αρθράκι. Συνομήλικος μου ο συγγραφέας εκφράζει  σοβαρές και "ασόβαρες" σκέψεις  μιας ολόκληρης γερμανόπληκτης (ποδοσφαιρικά τουλάχιστον) γενιάς. Μακάρι αυτές να ήταν οι μόνες πληγές της γενιάς μας αλλά αυτά δεν είναι της ώρας.
"Στην αρχή είχα σκεφτεί να γράψω τον τίτλο του ποστ μονολεκτικά και με μικρά γράμματα: ΔενθελωνατοπαρηΓερμανία!, σαν κάτι ένοχες ομολογίες που βλέπει κανείς π.χ. στα Αστερίξ. Ένοχες επειδή αφενός στο ιστολόγιο αυτό δεν γράφω τις απόψεις μου για το κάθε τι, πολύ περισσότερο για ποδοσφαιρικά, και αφετέρου επειδή δεν είναι και πολύ ωραίο να θέλεις να χάσει κάποιος. Όμως, το ομολογώ, δεν θέλω να πάρει το μουντιάλ η Γερμανία, και μετά από αυτά που είδα χτες και προχτές στους προημιτελικούς… το πιθανότερο είναι πως θα το πάρει. Και παρόλο που το καθύλην αρμόδιο ιστολόγιο για μουντιαλικά θέματα είναι του φίλου μου του Ρογήρου, μια και βλέπω ότι αυτός ακόμα δεν έχει βάλει άρθρο για τους προημιτελικούς του Σαββάτου (δεν αμφιβάλλω πως, όταν το γράψει, θα είναι αριστούργημα), επωφελούμαι και λέω τα δικά μου.
Δεν θέλω να το πάρει η Γερμανία για (προφανείς ή όχι) εξωποδοσφαιρικούς λόγους. Και που είδα τη Μέρκελ να πανηγυρίζει τα γκολ στις κερκίδες, έφτανε. Γιατί, αν το πάμε ποδοσφαιρικά, η φετινή Γερμανία είναι ομαδάρα: έχει άριστη φυσική κατάσταση, έχει έναν πανέξυπνο προπονητή, είναι νεανική, δεν έχει μονάδες, έχει σύνολο. Επιπλέον, είναι ομάδα πολυεθνική: από τους 23 παίχτες της, οι μισοί (11) είναι είτε μεταναστάκια (ο Εζίλ είναι τουρκογερμανός, ο Κεντίρα είναι τυνησιογερμανός, ο Μπόατενγκ έχει γκανέζο πατέρα και ο μισαδερφός του έπαιζε στο Μουντιάλ στην εθνική Γκάνας, ο Μάριο Γκόμεζ έχει πατέρα Ισπανό, ο Ταστσί είναι κι αυτός τουρκογερμανός, ενώ ο αναπληρωματικός Αόγκο είναι νιγηριανός) είτε πολιτογραφημένοι (ο Μαρίν είναι Σέρβος γεννημένος στη Βοσνία, ο Κακάου βραζιλιάνος), ενώ υπάρχει και η ιδιαίτερη περίπτωση των πολωνογερμανών (Τροχόβσκι, Κλόζε, Ποντόλσκι και μην το πείτε στην Ελευθεροτυπία ότι ο Κλόζε γεννήθηκε στην Πολωνία γιατί υπάρχει κίνδυνος να τον γράφει Μίροσουαφ όπως γράφει Γιάροσουαφ τον Κατσίνσκι). Ακόμα, η φετινή Γερμανία διαψεύδει ή βελτιώνει τη ρήση του Λίνεκερ που λέει ότι “… και στο τέλος κερδίζει η Γερμανία”. Αυτοί εδώ κερδίζουν από την αρχή.
Και αν όχι η Γερμανία, τότε ποιος; Οι Ολλανδοί αγωνιστικά είναι αξιόπιστοι και νίκησαν το βραζιλιάνικο θερίο, αλλά μου είναι αδύνατον να τους συμπαθήσω. Ο μόνος λόγος για να υποστηρίζω τους Ολλανδούς είναι ότι αν το πάρουν θα αποκατασταθεί κατά κάποιο τρόπο η ιστορική αδικία του 74-78 όταν η ομαδάρα των Κρόιφ, Νέεσκενς, Ρέσενμπρικ έμεινε χωρίς κούπα.
Οι Ουρουγουανοί; Συμπαθέστατοι, ασφαλώς, κι έχουν και έναν παιχταρά, τον Φορλάν, καθώς κι έναν που έπαιξε Ελλάδα, τον Αμπρέου, και το παλεύουν σαν σκυλιά, αλλά φοβάμαι πως δεν μπορούν να κερδίσουν δύο τέτοια ματς. Αν το πάρει η Ουρουγουάη θα χαρώ πολύ, αλλά δεν το βλέπω πιθανό. Και, με την ευκαιρία, ποιον υποστηρίζει ένας φανατικός αντιγερμανός στον ημιτελικό της Τρίτης;
Οπότε, μένουν οι Ισπανοί. Έχουν ομάδα, έχουν αστέρια, έχουν ελαττώματα, έχουν ρέστα στην τσέπη τους, είναι γουρουνάκι σαν κι εμάς, είναι το (μεθ)επόμενο θύμα των κορακιών του ΔΝΤ. Μπορούν να κερδίσουν τους Γερμανούς (τους οποίους, μην ξεχνάμε, κέρδισαν και οι ιδανικοί αυτόχειρες Σέρβοι), μπορούν να πάρουν την κούπα. Βέβαια, η παράδοση δεν είναι με το μέρος τους. Υπάρχει ένας κανόνας που λέει ότι το Μουντιάλ το παίρνει ομάδα που το έχει ξαναπάρει -η Γερμανία και η Ουρουγουάη το έχουν πάρει, η Ολλανδία με διασταλτική ερμηνεία θεωρούμε ότι εγκρίνεται αφού έχει δυο χαμένους τελικούς, η Ισπανία είναι πρωτάρα. Υπάρχει κι ένας άλλος παραδοσιακός κανόνας: καμιά ομάδα που έχασε το πρώτο της ματς δεν κατέκτησε ποτέ Μουντιάλ. Όμως αυτές οι παραδόσεις είναι για να σπάνε, κι άλλωστε ήττα από την Ελβετία δεν θεωρείται ήττα -κι εμείς χάσαμε δυο φορές και δεν μας πείραξε 
Η φετινή Γερμανία αναμφίβολα αξίζει να πάρει το Μουντιάλ. Αν το πάρει, κανείς δεν θα πει ότι το πήρε άδικα. Δυο φορές στο παρελθόν, πιο πολύ το 1954 κόντρα στην Ουγγαρία του Πούσκας, αλλά και το 1974 κόντρα στη μεγάλη Ολλανδία, η νίκη των Γερμανών άφησε μια γεύση αδικίας στους εκτός Γερμανίας φιλάθλους. Ας τριτώσει τώρα το άδικο από την άλλη πάντα, να πατσίσει, κι ας μην το πάρει η ομαδάρα του Λεβ."
Νίκος Σαραντάκος

 σύνδεσμοι της ανάρτησης:

8 σχόλια:

  1. Καλημέρα φίλε μου.
    Τα έχουμε ανάγκη και αυτά.
    Ένας γνωστός μάλλον αλλά αγαπημένος μου ορισμός για το σπορ είναι: << το δεύτερο πιο όμορφο πράγμα στον κόσμο >> άγνωστης σε μένα προέλευσης.
    Για τη γενιά μας (έχω καταλάβει πως είμαστε πάνω κάτω συνομήλικοι)θα προσθέσω πως δεν έχει και αυτό που λέμε άγγιγμα του Μίδα. Ό,τι αγαπάει πεθαίνει ή απλώς δεν κερδίζει.
    Βέβαια ποδοσφαιρικά σαν οπαδός της Βραζιλίας και Βάζελος δεν έχω παράπονα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Θανάση
    Πολύ ολιγαρκή σε βρίσκω για να μην έχεις παράπονα από τη ζωή σου ως Βάζελος. Πολύ δύσκολα τα τελευταία δεκαπέντε σου χρόνια...

    Ε, είπαμε!
    Να "καφρίσουμε" και λίγο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Απογευματινό το θεματάκι, απογευματινή και η καλησπέρα μου σήμερα.
    "γερμανόπληκτη" γενιά!!!
    Πολύ καλό.
    Θυμάμαι λοιπόν τον Τελικό του '82 να το παρακολουθούμε φοιτητές, εν μέσω καπνών και μπυρών. Όλοι με την Ιταλία πιστοί στη θεωρία του λιγότερου κακού. (Να πως βρήκε τις ψήφους το ΠΑΣΟΚ το '84). Ακόμη και στις καθυστερήσεις πιστεύαμε πως θα βρουν τρόπο οι Γερμανοί να βάλουν δύο γκολ.
    Ευτυχώς έμεινε το 3-1!
    Πάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπέρα Πάνο.
    Ενήμερος και περί τα ποδοσφαιρικά βλέπω.
    Είχαν γυρίσει βέβαια το 3-1 σε 3-3 στην παράταση του ημιτελικού με τη ...φουκαριάρα τη Γαλλία.
    Τι αγώνας κι αυτός!
    Να τους καθόταν δεύτερη φορά; Δύσκολο ακόμα και για Γερμανούς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φίλε εγώ νόμιζα πως μετά το '70 είμαστε όλοι Βραζιλιάνοι. Η ομάδα που διαλέγεις παιδί είναι δια βίου. Νομίζω σπέρνεις ιδεολογικές συγχύσεις και θα θερίσεις θύελλες.
    Έτσι δεν το λένε ή το είπα λάθος?
    Στάθης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άψογος για μια ακόμα φορά, Στάθη!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Και εδώ στο ποδόσφαιρο το ρίξαμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Να γιατί αγαπάμε το ποδόσφαιρο Τάνια:
    Μία ομάδα (Ισπανία) που ξεκίνησε τους αγώνες σαν ένα από τα φαβορί, μπήκε χτες στον ημιτελικό σαν αουτσάιντερ. Νίκησε τους Γερμανούς παίζοντας καλύτερα από αυτούς...

    Τώρα τι θα κάνουμε χωρίς Γερμανούς;
    Αγαπάμε τη Βραζιλία Στάθη αλλά κάποιον πρέπει να υποστηρίζουμε όταν αποχωρεί.Στον τελικό θα παίξουν δύο συμπαθέστατες ομάδες. Δεν γίνεται να πάρουν και οι δύο το κύπελλο.
    "Οι Γερμανοί ήσαν μια κάποια λύσις"

    ΑπάντησηΔιαγραφή