Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Μία ακόμη σχολική παρέλαση

Σε στρατιωτικό σχηματισμό...

Οι σχολικές παρελάσεις, σε "εθνικές" επετείους δίπλα σε στρατιώτες, όπλα κλπ, συνεχίζονται. Ελλάδα. Μάρτιος 2009. Αιώνας 21ος...

Άλλη μια εξαίρεση από τον πολιτισμό και το σήμερα της υπόλοιπης Ευρώπης για τη μοναδική πατρίδα μας. Μ' αυτή την έννοια θα συμφωνήσω ότι τιμούμε το τότε με κάποια συνέπεια. Γιατί και τότε όλο αυτό το πανηγύρι που στήθηκε στην Ευρώπη με τα ονόματα διαφωτισμός και αναγέννηση πέρασε και δεν ακούμπησε. Η ανατολίτικη νιρβάνα που κυριαρχούσε στην ευρύτερη περιοχή δεν το άντεχε. Έτσι δημιουργήθηκε τότε σιγά σιγά μία, επιεικώς, παλαιού τύπου νέα χώρα μοναδικά "ελληνοχριστιανική". Σήμερα αγκομαχά για να ακολουθήσει τους "βαρβάρους " της δύσης. Δείχνει κουρασμένη και διαθέτει , όπως είπε ο ίδιος, έναν κουρασμένο πρωθυπουργό. (Σαν πολλοί δεν ξεκουράστηκαν πάνω μας από τότε;)

Τι στα αλήθεια, εξυπηρετούν σήμερα οι παρελάσεις των παιδιών μας δίπλα σε στρατεύματα; Με τι ποτίζουν τις ψυχούλες τους τέτοιες εμπειρίες;

Προσθέτουν σίγουρα φωτογραφίες στο οικογενειακό άλμπουμ. (Σόρυ! ψηφιακή κορνίζα ή συλλογές ταινιών κάνουμε πια). Τι άλλο έχουν να προσφέρουν;

Εύκολη για παρελάσεις και παράτες αλλά δύσκολη για σχόλια η "επανάσταση του ΄21". Κατάφεραν με την κυριαρχία μιας ανάπηρης "επίσημης" Ιστορίας να κινδυνεύεις, χαλαρά, να γίνεις γραφικός με ένα θέμα ηλικίας δύο σχεδόν αιώνων. Αυτές τις μέρες ο φιλόκαλος sky μας έδωσε αφορμή να το επιχειρήσουμε με ιστορίες χιλιάδων ετών. Για δύο αιώνες θα κάνουμε έτσι; Σιγά...

Βαλκάνια είναι εδώ και ήταν και τότε. Να υπενθυμίσω μονάχα, ευκαιρίας δοθείσης, τον ξεχασμένο όρκο της φιλικής εταιρίας. Αλλά αφού με τρώει παραπέμπω και εδώ.

ΟΡΚΟΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της, μήτε να σταθώ κατ΄ουδένα λόγον ή αφορμή του να καταλάβωσι άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου.

Ορκίζομαι ότι εις το εξής δεν θέλω έμβει εις καμμίαν εταιρείαν, οποία και αν είναι, μήτε εις κανέναν δεσμόν υποχρεωτικόν. Και μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν αν είχα, και τον πλέον αδιάφορον ως προς την Εταιρείαν, θέλω τον νομίζει ως ουδέν.

Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της πατρίδος μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να μη μεταχειριστώ ποτέ βίαν δια να αναγνωρισθώ με κανένα συνάδελφον, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλυτέραν επιμέλειαν να μην λανθασθώ κατά τούτο, γενόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος, με κανένα συνάδελφον.

Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.

Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.

Ορκίζομαι να μην ωφελώμαι κατ΄ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρείας, θεωρών αυτά ως ιερό πράγμα και ενέχυρον ανήκον εις όλον το Έθνος μου. Να προφυλάττωμαι παρομοίως και εις τα λαμβανόμενα εσφραγισμένα γράμματα.

Ορκίζομαι να μην ερωτώ κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, δια να μάθω οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρείαν. Κατά τούτο δε μήτε εγώ να φανερώσω, ή να δώσω αφορμήν εις τούτον να καταλάβη, ποίος με παρεδέχθη. Να αποκρίνομαι μάλιστα άγνοιαν, αν γνωρίζω το σημείον εις το εφοδιαστικόν τινός.

Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς ! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου. Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

Στο βίντεο : "το καριοφίλι μάνα μου" από τη θητεία του Γ. Μαρκόπουλου, σε ποίηση Μ. Ελευθερίου.( διαχρονικά χρήσιμο ένα καριοφίλι)



1 σχόλιο:

  1. Καλό. Ακόμη καλύτερη η επανεμφάνιση του Ρήγα Φεραίου στην sidebar. Μόνο εκεί?
    Στάθης

    ΑπάντησηΔιαγραφή