Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

κονιάκ μηδέν αστέρων

Κική Δημουλά! και στην κεφαλίδα του νέου ιστολόγιου, αλλά και η πρώτη ανάρτηση...

P.Picasso "λουόμενοι"

Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων.
Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει
―έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
του ανώφελου.
Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας
σε ότι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
φωτογραφίας
που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι
ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
Θα πεις
και πού δεν ήταν τότε θάλασσα.

2 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...῎Οχι ἀκριβῶς καλησπερίζω.
    Στερεώνω μὲ βλεμμάτινη κλωστὴ
    τ᾿ ἀσημένια κουμπάκια τῆς ἀπόστασης
    κάποια ποὺ ἔχουν ξηλωθεῖ τρέμουνε καὶ θὰ πέσουν.
    Δὲν ἐπείγει. Τὸ κάνω μόνο γιὰ νὰ δείξω στὴν ἀπόσταση
    πόσο εὐγνωμονῶ τὴν προσφορά της.

    Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ ἀπόσταση
    στὸν ἑνικὸ θὰ μᾶς μιλοῦσε ἡ νοσταλγία...

    Βέβαια, ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ ἀπόσταση
    δὲν θά ῾τανε σὰν ἄστρο μακρινὸ ἐκεῖνος ὁ πλησίον
    θὰ ῾ρχόταν στὴν πρωτεύουσα προσέγγιση
    μόνο δυὸ βήματα θ᾿ ἀπέχανε τὰ ὄνειρα
    ἀπὸ τὴ σκιαγράφησή του...

    Ἂν δἐν ὑπῆρχες ἐσὺ ἀπόσταση
    θὰ πέρναγε πολὺ εὐκολότερα
    πιὸ γρήγορα ἑν μιᾷ νυκτὶ ἡ λήθη
    τὴ δυσκολη παρατεταμενη ἐφηβεία της
    αὐτὸ ποὺ χάριν εὐφωνίας ὀνομάζουμε μνήμη.

    Ὄχι ἀκριβῶς μνήμη. Στερεώνω
    μὲ βλεμμάτινη κλωστὴ ὁμοιώσεις
    ἔχουν ξηλωθεῖ τρέμουνε καὶ θὰ πέσουν.
    Ὄχι ἀκριβῶς στερεώνω. Δουλικὰ περιστρέφομαι
    γύρω ἀπ᾿ αὐτοὺς τοὺς κόλακες τοῦ χρόνου ποὺ
    χάριν συντομίας τοὺς όνόμασα μνήμη.
    ῎Οχι ἀκριβῶς μνήμη. Ἀνεφοδιάζω διάττοντες
    μὲ παρατεταμένη ἐκμηδένιση. ᾽Επείγει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή