Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Γιατί κι εσύ θα 'χεις χαθεί κι η ομορφιά σου θα 'χει γεράσει

Αφιερωμένη εξαιρετικά ,η ασεβής επιλογή από την Αμοργό του Ν. Γκάτσου , στους συναδέλφους εκπαιδευτικούς , που βρήκαν δύναμη την χθεσινή μέρα ( παρά τις φήμες για μία απεργία ) να συνεχίσουν το έργο τους .
Παράπλευρη ωφέλεια η τόνωση της χειμαζόμενης Χριστουγεννιάτικης αγοράς , με την διασφάλιση των ημερομισθίων της 10 / 12 του σωτηρίου 2008 ( τέσσερις μέρες μετά την 6η / 12 του ιδίου έτους)
Συνεχίστε σύντροφοι τις ένδοξες περισπούδαστες αναλύσεις , για τους έφηβους , σε καναπέδες , μπαρ και ταβέρνες . Ας απολαύσουμε την προσοχή όλων τους . είμαστε οι "ειδικοί"
Και προς Θεού !! Μην σταματήσετε αυτό το υπέροχο κρυφτούλι , πίσω από τις πλάτες των μαθητών μας . Βέβαια αυτά τα παλιόπαιδα είναι συνήθως ψιλά και λιγνά ...
Λίγα είναι τα εύσωμα που μπορούν να κρύβουν χοντρόπετσους. Όποιος προλάβει λοιπόν...
ΑΑΑΑΑ Να μη ξεχάσω !!! Μετά τα δελτία των 8:00 οοοοοοοόλοι μαζί βρίζουμε τον Κούγια Ti μορφωμένοι και πολιτισμένοι ανθρώποι ( sic) είμαστε ;;;;;;;
"Mε την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα
Oι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια νεκρά μέσα στων σφουγγαριών τα σεντόνια
.....................................................................
Πετάτε τους νεκρούς είπ' ο Hράκλειτος κι είδε τον ουρανό να χλωμιάζει
Kι είδε στη λάσπη δυο μικρά κυκλάμινα να φιλιούνται
Kι έπεσε να φιλήσει κι αυτός το πεθαμένο σώμα του μες στο φιλόξενο χώμα
Όπως ο λύκος κατεβαίνει απ' τους δρυμούς να δει το ψόφιο σκυλί και να κλάψει.
Tί να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπό σου;
Tο ξέρω πάνω στα χείλια σου έγραψε ο κεραυνός τ' όνομά του
Tο ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αητός τη φωλιά του
Mα εδώ στην όχτη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει
Mόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις
Πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει
Kαι να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου Άνθη πουλιά ελάφια
Nα βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη
Nα πιάσεις από τα λουριά του Aχιλλέα τ' άλογα
Aντί να κάθεσαι βουβή τον ποταμό να μαλώνεις
Tον ποταμό να λιθοβολείς όπως η μάνα του Kίτσου.
Γιατί κι εσύ θα 'χεις χαθεί κι η ομορφιά σου θα 'χει γεράσει.
Mέσα στους κλώνους μιας λυγαριάς βλέπω το παιδικό σου πουκάμισο να στεγνώνει
Πάρ' το σημαία της ζωής να σαβανώσεις το θάνατο
Kι ας μη λυγίσει η καρδιά σου
Kι ας μην κυλήσει το δάκρυ σου πάνω στην αδυσώπητη τούτη γη
Όπως εκύλησε μια φορά στην παγωμένη ερημιά το δάκρυ του πιγκουίνου
Δεν ωφελεί το παράπονο "

1 σχόλιο:

  1. Λίγο άσχετο (λίγο μόνο!) αλλά δε βαριέσαι... είναι εκπληκτικό και (κυρίως!) θα σου αρέσει.

    Κραυγή 19

    Απευθύνομαι πάλι σε σας ζητώ να μ' ακούσετε
    Για τελευταία φορά το ζητώ δε χωρεί αναβολή
    Τώρα που είναι ακόμη καιρός τώρα που η μέρα
    Αρχίζει πάλι και ξαναμικραίνει τώρα που κι αυτό
    Το καλοκαίρι λιγοθυμάει μέσα στις χούφτες σας
    Κι η κάθε λέξη γίνεται βαριά κι ασήκωτη

    Σας προσφωνώ και πάλι με τα ίδια όπως τότε ψευδώνυμα
    Τα 'χετε ως κι αυτά λησμονήσει πάνε τόσα χρόνια
    Πού να θυμάστε τώρα τις βραδινές συγκεντρώσεις
    Τις ασκητικές σας μορφές κάτω από το σπασμένο φως
    Πιστεύατε με φανατισμό θέσει και πράξει επιδοκιμάζατε
    Υστερικά τον κάθε ομιλητή διεκδικούσατε την αποκατάσταση
    Της φωτιάς της δικής σας φωτιάς που ζητούσε μια διέξοδο
    Αναποδογυρίζοντας ουρανούς καταβροχθίζοντας κόκαλα

    Δε θέλω να κουράσω τη μνήμη σας μικρό θα 'ναι το όφελος
    Μεγάλος ο κόπος ποιος τόλμησε ποτέ να ταράξει
    Τον ύπνο της λάβας τώρα έχετε απομακρυνθεί απ' το πεδίο βολής
    Επαναπαύεσθε μακάρια πάνω στα τρόπαια των αστικών μαχών
    Γυμνάζοντας αρνητικά τις αισθήσεις σας αποταμιεύοντας όνειρα
    Κάθε μέρα γίνεσθε και πιο εκλεκτικοί αλλάζετε
    Τις μάρκες των τσιγάρων αλλάζετε τα ρούχα σας αλλάζετε
    Συνήθειες διασκεδάσεις κλίμα σπίτια και γυναίκες αλλάζετε
    Τα δόντια σας και την καρδιά σας και τους λυγμούς
    Ακόμη της καρδιάς σας τους αλλάζετε που δεν μπορώ
    Να τους ξεχάσω γιατί με κυνηγούν κυκλοφορούν στο αίμα μου
    Σαν ψάρια σκοτεινά που χάσαν τα νερά τους

    Σας υπενθυμίζω πως για να φτάσετε στην αποθέωση
    Θα πρέπει να ταπεινωθείτε πρώτα ν' αρχίσετε από την τριβή
    Που σιγοκαίει στα δάχτυλα σεις από φυσικού σας
    Δεν ήσασταν αγέρωχοι όπως οι Άλλοι που ρουφήχτηκαν στη γη
    Προτιμήσατε τη συναλλαγή απλώνοντας το χέρι στον ήλιο
    Μείνατε στατικοί μέσα στο χρόνο αγάλματα του δισταγμού σας
    Συνωστισμένοι μπρος στις εξόδους κινδύνου στην καμπή του δρόμου
    Εκεί που χωρίσαμε οριστικά παρασυρμένοι από έξαλλα πλήθη

    Μην απορείτε λοιπόν για τη σημερινή σας προκάλυψη
    Μη διαστέλλετε τα έκθαμβα μάτια σας μπροστά
    Στο άνοιγμα που μας χωρίζει το ξέρετε πως δεν μπορεί
    Να κλείσει με σχήματα νεκρών πια περιπτύξεων
    Σας κατηγορώ δίχως τύψη καμιά σεις οι ίδιοι
    Επισπεύσατε τη μελλούμενη αναπόφευκτη πτώση σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή